"It's about the people in the South; the children being deprived of having education because of the war between the military and Muslim rebels (the dreaded Abu Sayaff) while the parents do not have any choice because ayaw na ng mga teachers na magturo. So the parents united in order to defend the right of the children for education. They got teachers from Manila, para lang magtuloy-tuloy ang pag-aaral ng mga bata." -Mr. Joel Lamangan in an interview with PEP.
Watched this last night with Francis, Chony and Deb. Puro "uwi na tayo!!!" lang nasabi ko during the first few minutes of the movie. nakakastress panuurin, grabe. and then it dawned on me, shocks, this is really what is happening. Ganito ang buhay nila doon. Ako stress na stress na dahil sa deadlines, missed deadlines at will be missed deadlines na dahil din naman sa sarili kong kagagawan. Pero ibang level stress level nila dun. Ang daming checkpoints. Dapat thoroughly scheduled talaga mga lakad, di pwedeng random lang na maisipan mong pumunta sa isang lugar pupunta ka na. Pati route mo dapat naka-plan. Walang freedom. Bigla nalang may putukan. hindi mo alam kung makakauwi pa yung hinihintay mo, o kung makakauwi ka pa. hindi mo alam kung ikaw na ba ang susunod na makikidnap, o kung tatamaan ka na ng ligaw na bala any moment.
Oo na, bigla akong nababawan sa sarili ko. habang nag-iinarte ako dito, ganun ang dinadanas nila dun. habang wala akong ginagawa dito kundi magreklamo sa situation(s) ko at maghanap na foods, ang daming dapat gawin para lang mairaos yung simpleng pagpasok sa eskwela doon. gusto ko na ngang maging volunteer teacher kagabi eh. pero bago yun, kailangan ko muna tapusin thesis ko. hehe. paano mo matitiis na mabuhay para lang sa sarili mo kung alam mong may ganitong nangyayari? paano mo matitiis na walang gawin? paano kaya nila ginagawa? siyempre di naman ako pwedeng pumunta ng Patikul ngayon...pero at least ngayon alam ko na kung bakit talaga ako pumupunta ng prayer meeting. more than a physical battle, this is a spiritual war. Grabe na eh, di na tao gumagawa nito. di na 'to madadaan sa usapan. lalaban ako the best way i can! i am a christian and my greatest weapons- prayer and the readiness to be of use for God's answer.
Lez do this!
Interesting movie.. thanks for sharing that awesome blog review. :)
ReplyDeleteNakakapag bukas ng mata ang mga ganung pelikula. me too i hate movies that could initiate depression. pero it's the reality that kicks right?
Hay ako din naisip ko din minsan na reklamo ako ng reklamo pero may mga tao pala na mas malala pa ang sitwasyon kesa sakin.
Di bale kapatid makakapag lingkod din tayo sa bansa balang araw. Konting tiis na lang(teka dapat sakin ko to sinasabi..LoL)
Eto ang motto ko nung elementary tayo, share ko lang:
"Kung naKaya ng IBA, makaKaya KO rin!"
Let's apply it one more time!
pabayaan natin yung mga hyena na humahabol satin, malapit na tayo sa finish line!
p.s. di ko alam magcomment sa tumblr mo. hehe paactivate naman.. sarap magreply dun e :) salamat..fan mo ko ^_^
ay..diba nakaactivate? wait di ko din alam paano. hahaha
ReplyDeletemaraming slamat sa iung encouragement! hai! :)